ਖੁਸਰੋ ਦਰਿਯਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ, ਉਲਟੀ ਵਾ ਕੀ ਧਾਰ ।
ਜੋ ਉਤਰਾ ਸੋ ਡੂਬ ਗਯਾ, ਜੋ ਡੂਬਾ ਸੋ ਪਾਰ ॥
ਖੀਰ ਪਕਾਯੀ ਜਤਨ ਸੇ, ਚਰਖਾ ਦਿਯਾ ਜਲਾ ।
ਆਯਾ ਕੁੱਤਾ ਖਾ ਗਯਾ ਤੂ ਬੈਠੀ ਢੋਲ ਬਜਾ ॥
ਗੋਰੀ ਸੋਵੇ ਸੇਜ ਪਰ, ਮੁਖ ਪੇ ਡਾਰੇ ਕੇਸ ।
ਚਲ ਖੁਸਰੋ ਘਰ ਆਪਨੇ, ਸਾਂਝ ਭਯੀ ਚਹੁ ਦੇਸ ॥
ਖੁਸਰੋ ਮੌਲਾ ਕੇ ਰੂਠਤੇ, ਪੀਰ ਕੇ ਸਰਨੇ ਜਾਯ ।
ਕਹੇ ਖੁਸਰੋ ਪੀਰ ਕੇ ਰੂਠਤੇ, ਮੌਲਾ ਨਹਿੰ ਹੋਤ ਸਹਾਯ ॥
ਰੈਨੀ ਚੜ੍ਹੀ ਰਸੂਲ ਕੀ ਸੋ ਰੰਗ ਮੌਲਾ ਕੇ ਹਾਥ ।
ਜਿਸਕੇ ਕਪਰੇ ਰੰਗ ਦਿਏ ਸੋ ਧਨ ਧਨ ਵਾਕੇ ਭਾਗ ॥
ਖੁਸਰੋ ਬਾਜੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕੀ ਮੈਂ ਖੇਲੂੰ ਪੀ ਕੇ ਸੰਗ ।
ਜੀਤ ਗਯੀ ਤੋ ਪੀਯਾ ਮੋਰੇ ਹਾਰੀ ਪੀ ਕੇ ਸੰਗ ॥
ਚਕਵਾ ਚਕਵੀ ਦੋ ਜਨੇ ਇਨ ਮਤ ਮਾਰੋ ਕੋਯ ॥
ਯੇ ਮਾਰੇ ਕਰਤਾਰ ਕੇ ਰੈਨ ਬਿਛੋਯਾ ਹੋਯ ॥
ਖੁਸਰੋ ਐਸੀ ਪੀਤ ਕਰ ਜੈਸੀ ਹਿੰਦੂ ਜੋਯ ।
ਪੂਤ ਪਰਾਏ ਕਾਰਨੇ ਜਲ ਜਲ ਕੋਯਲਾ ਹੋਯ ॥
ਉੱਜਵਲ ਬਰਨ ਅਧੀਨ ਤਨ ਏਕ ਚਿੱਤ ਦੋ ਧਯਾਨ ।
ਦੇਖਨ ਮੇਂ ਤੋ ਸਾਧੁ ਹੈ ਪਰ ਨਿਪਟ ਪਾਪ ਕੀ ਖਾਨ ॥
ਸ਼ਯਾਮ ਸੇਤ ਗੋਰੀ ਲਿਏ ਜਨਮਤ ਭਈ ਅਨੀਤ ।
ਏਕ ਪਲ ਮੇਂ ਫਿਰ ਜਾਤ ਹੈ ਜੋਗੀ ਕਾਕੇ ਮੀਤ ॥
ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਮੈਂ ਖੜੀ ਸੋ ਪਾਨੀ ਝਿਲਮਿਲ ਹੋਯ ।
ਪੀ ਗੋਰੇ ਮੈਂ ਸਾਂਵਰੀ ਅਬ ਕਿਸ ਵਿਧ ਮਿਲਨਾ ਹੋਯ ॥
ਸਾਜਨ ਯੇ ਮਤ ਜਾਨੀਯੋ ਤੋਹੇ ਬਿਛੜਤ ਮੋਹੇ ਕੋ ਚੈਨ ।
ਦਿਯਾ ਜਲਤ ਹੈ ਰਾਤ ਮੇਂ ਔਰ ਜਿਯਾ ਜਲਤ ਦਿਨ ਰੈਨ ॥
ਰੈਨ ਬਿਨਾ ਜਗ ਦੁਖੀ ਔਰ ਦੁਖੀ ਚੰਦ੍ਰ ਬਿਨ ਰੈਨ ।
ਤੁਮ ਬਿਨ ਸਾਜਨ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਔਰ ਦੁਖੀ ਦਰਸ ਬਿਨ ਨੈਂਨ ॥
ਅੰਗਨਾ ਤੋ ਪਰਬਤ ਭਯੋ, ਦੇਹਰੀ ਭਈ ਵਿਦੇਸ ।
ਜਾ ਬਾਬਲ ਘਰ ਆਪਨੇ, ਮੈਂ ਚਲੀ ਪਿਯਾ ਕੇ ਦੇਸ ॥
ਆ ਸਾਜਨ ਮੋਰੇ ਨਯਨਨ ਮੇਂ, ਸੋ ਪਲਕ ਢਾਂਪ ਤੋਹੇ ਦੂੰ ।
ਨ ਮੈਂ ਦੇਖੂੰ ਔਰਨ ਕੋ, ਨ ਤੋਹੇ ਦੇਖਨ ਦੂੰ ॥
ਅਪਨੀ ਛਵੀ ਬਨਾਈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੋ ਪੀ ਕੇ ਪਾਸ ਗਈ ।
ਜਬ ਛਵੀ ਦੇਖੀ ਪੀਹੂ ਕੀ ਸੋ ਅਪਨੀ ਭੂਲ ਗਈ ॥
ਖੁਸਰੋ ਪਾਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕੀ ਬਿਰਲਾ ਬਾਂਚੇ ਕੋਯ ।
ਵੇਦ, ਕੁਰਾਨ, ਪੋਥੀ ਪੜ੍ਹੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਬਿਨਾ ਕਾ ਹੋਯ ॥
ਸੰਤੋਂ ਕੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਰਖੇ ਪਰ ਨਾਰੀ ਸੇ ਹੇਤ ।
ਵੇ ਨਰ ਐਸੇ ਜਾਏਂਗੇ, ਜੈਸੇ ਰਣਰੇਹੀ ਕਾ ਖੇਤ ॥
ਖੁਸਰੋ ਸਰੀਰ ਸਰਾਯ ਹੈ ਕਯੋਂ ਸੋਵੇ ਸੁਖ ਚੈਨ ।
ਕੂਚ ਨਗਾਰਾ ਸਾਂਸ ਕਾ, ਬਾਜਤ ਹੈ ਦਿਨ ਰੈਨ ॥
ਭਾਈ ਰੇ ਮਲਾਹ ਜੋ ਹਮ ਕੂੰ ਪਾਰ ਉਤਾਰ ।
ਹਾਥ ਕਾ ਦੇਵੋਂਗੀ ਮੁੰਦਰਾ, ਗਲ ਕਾ ਦੇਵੂੰ ਹਾਰ ॥