ہاشم شاہ — Hashim Shah

سید محمد ہاشم شاہ (1735–1843)، نوں عامطور تے ہاشم شاہ دے ناں نال ہی جانیا جاندا ہے۔ اوہناں دا جنم امرتسر ضلعے دی اجنالا تحصیل دے مشہور پنڈ جگدیؤ کلاں وکھے ہویا۔ اوہناں نے پنجابی، فارسی، ہندی اتے اردو وچ کاوَ رچنا کیتی۔ پنجابی وچ اوہناں دی کاوَ رچنا وچ قصے (سسی-پنوں، سوہنی-مہینوال، ہیر-رانجھا اتے شیریں فرہاد)، دوہڑے، سیہرفیاں، مناجاتاں، ڈیوڈھاں، منجے-اسرار (سیہرفیاں) اتے بارانماہ شامل ہن۔ اوہ اپنا خاندانی پیشہ حکمت اتے ترکھانا کم کردے سن۔ مہاراجہ رنجیت سنگھ اتے ہور سکھ سرداراں دی سرپرستی توں بعد اوہناں نے ترکھانا کم چھڈّ دتا اتے اپنی باقی دی زندگی دھارمک کماں اتے صوفی کویتا لکھن دے لیکھے لا دتی۔

Syed Muhammad Hashim Shah, commonly known as Hashim Shah (1735–1843), was born in Jagdev Kalan, the biggest village of tehsil Ajnala, in Amritsar district. He wrote in Punjabi, Persian, Hindi, and Urdu. His Punjabi poetry contains Qissa (Sassi-Punnu, Sohni-Mahiwal, Heer-Ranjha, and Shirin-Farhad), Dohre, Siharfian, Munajatan, Deodhan, Manje-Asrar (Siharfian), and Baran Maha. Hashim Shah followed the family tradition of hikmat (physician), counselling, and Piri-Muridi. He also worked as a carpenter for his living, leaving the profession when Maharaja Ranjit Singh and his courtiers patronized him. He devoted his later life to spiritual attainments and composing Sufi poetry.