Iqbal Salahuddin   ਇਕਬਾਲ ਸਲਾਹੂਦੀਨ

ਕਲ ਵੀ ਤੇਰੇ ਜ਼ੁਲਮ ਦਾ ਰੌਲਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਝੱਲ ਦਾ ਸੀ । ਅੱਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਰਚਾ ਏਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਸੀ । ਜ਼ਾਲਮ ਤੇ ਮਜ਼ਲੂਮ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਫ਼ਰਕ ਪਛਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਕਹਿਰ ਖ਼ੁਦਾ ਨਾ ਨਿੱਕਾ ਵੱਡਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਦਾ ਸੀ । ਮੁੱਢੋਂ ਲਾ ਈ ਜਾਣ ਗਿਆ ਸਾਂ ਤੇਰੀ ਅਥਰੀ ਆਦਤ ਨੂੰ, ਉੱਠਦੇ ਬਹਿੰਦੇ ਸ਼ਾਮ ਸਵੇਰੇ, ਧੁੜਕੂ ਏਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਸੀ । ਮਰਦੀ ਵਾਰ ਵੀ ਸੱਸੀ ਮੰਗੇ, ਖ਼ੈਰਾਂ ਪੁੰਨਣ ਯਾਰ ਦੀਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਵਾ ਹੈਸੀ ਤਪਦੇ ਮਾਰੂਥਲ ਦਾ ਸੀ । ਓਸ ਝਨਾਂ ਕਦ ਡੋਬੀ ਸੋਹਣੀ ਨਿਤ ਜੋ ਮੇਲ ਕਰੇਂਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ 'ਚੋਂ ਜਿਹੜੀ ਉੱਠੀ, ਦੋਸ਼ ਤੇ ਓਸੇ ਛੱਲ ਦਾ ਸੀ ।

ਥਲਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਡਈਆਂ ਜੋ ਸਦਾਵਾਂ ਕੌਣ ਵੇਖੇਗਾ । ਤੇ ਅੱਜ ਮਹੀਂਵਾਲ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਝਨਾਵਾਂ ਕੌਣ ਵੇਖੇਗਾ । ਬਰੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਸ਼ਾਮ ਤੀਕਰ ਕੌਣ ਬੈਠੇਗਾ, ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਬਲਾਵਾਂ ਕੌਣ ਵੇਖੇਗਾ । ਜੇ ਹਰਫ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਲੋਕ ਨਾ ਵੇਖਣ, ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਦੇ ਪਰੀ ਖ਼ਾਨੇ ਸਜਾਵਾਂ ਕੌਣ ਵੇਖੇਗਾ । ਮੈਂ ਚੁਪ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ ਜੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਭਲਕ ਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਸੱਜਣਾਂ ਅਦਾਵਾਂ ਕੌਣ ਵੇਖੇਗਾ ?

ਹੀਰੇ ਮੋਤੀ ਲਾਲ ਗਵਾਚੇ । ਲੱਭੇ ਨਾਹੀਂ ਬਾਲ ਗਵਾਚੇ । ਬਾਗ਼ੀਂ ਉਤਰੇ ਲੋਕ ਬੇਗਾਨੇ, ਫੁਲ ਕਲੀਆਂ ਤੇ ਡਾਲ ਗਵਾਚੇ । ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਉੱਜੜ ਜਾਂਦੇ, ਜੇ ਸੀਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਗਵਾਚੇ । ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਭੁੱਲੀ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸੁਰ-ਤਾਲ ਗਵਾਚੇ । ਹੀਰ ਪਰਾਏ ਘਰ ਜਾ ਵੱਸੀ, ਮੇਰੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਗਵਾਚੇ । ਤਾਅਨੇ ਮਿਹਣੇ, ਜਗ ਦੇ ਹਾਸੇ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗਵਾਚੇ । ਜਿੱਤੀ ਬਾਜ਼ੀ ਵੀ ਹਰ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ 'ਇਕਬਾਲ' ਗਵਾਚੇ ।